პრო­ექ­ტი პო­დი­უ­მი

ამ­ბო­ბენ, რომ ყვე­ლა­ზე შთამ­ბეჭ­და­ვი მო­საწ­ვე­ვე­ბი მო­დის ჩვე­ნე­ბე­ბის­თვის პრა­დას და ჟი­ვან­შის აქვთ, ხო­ლო ყვე­ლა­ზე პომ­პე­ზურ შო­უს, ტრა­დი­ცი­უ­ლად, შა­ნე­ლის სახ­ლი აწ­ყობს. დარ­წმუ­ნე­ბით მხო­ლოდ მა­შინ შეგ­ვეძ­ლე­ბა ამის მტკი­ცე­ბა, თუ რო­მე­ლი­მე მათ­გა­ნი კო­ლექ­ცი­ის ჩვე­ნე­ბა­ზე მიგ­ვიწ­ვევს. სულ სხვაა გა­რეტ პიუ – მის შო­უ­ზე და­სას­წრე­ბად მო­საწ­ვე­ვი სრუ­ლი­ად არ გვჭირ­დე­ბა. რე­ჟი­სო­რის, რუთ ჰოგ­ბე­ნის დამ­სა­ხუ­რე­ბით, პი­უს მუქ, აე­რო­დი­ნა­მი­კურ და პოს­ტა­პო­კა­ლიპ­ტურ სამ­ყა­რო­ში შეს­ვლა იო­ლია. დი­დი ეკ­რა­ნის და მყუდ­რო გა­რე­მოს წყა­ლო­ბით გა­რე­ტის ახალ კო­ლექ­ცი­ა­ში თა­ვად ვხდე­ბით შო­უს მო­ნა­წი­ლე­ე­ბი. და­მა­ტე­ბი­თი ბო­ნუ­სი: შეხ­ვედ­რის ად­გი­ლი­სა და დრო­ის შერ­ჩე­ვა თვი­თონ­ვე შეგ­ვიძ­ლია. ასეა – ოც­და­მე­ერ­თე სა­უ­კუ­ნე­ში პო­დი­უმ­თან ახ­ლოს ყოფ­ნა, დი­ზა­ი­ნის ეს­თე­ტი­კას­თან სა­ზი­ა­რებ­ლად, სა­ჭი­როა არაა. 

თუმ­ცა, აუ­დი­ტო­რი­ას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის­თვის ინო­ვა­ცი­ურ ტექ­ნო­ლო­გი­ებს ყვე­ლა დი­ზა­ი­ნე­რი არ იყე­ნებს. ამი­ტომ, დღე­საც, რო­ცა საქ­მე მო­დის ჩვე­ნე­ბის მოწ­ყო­ბას ეხე­ბა, ად­გი­ლი ერთ-ერთ უმ­თავ­რეს წი­ნა­პი­რო­ბას ქმნის იმის­თვის, თუ რო­გორ მი­ი­ღებს მა­ყუ­რე­ბე­ლი კო­ლექ­ცი­ას. ცუ­დად მოწ­ყო­ბი­ლი პო­დი­უ­მი, ური­გო გა­ნა­თე­ბა და ძა­ლი­ან კარ­გი ნა­მუ­შე­ვა­რიც კი, შე­საძ­ლოა, მა­ყუ­რებ­ლის ყუ­რად­ღე­ბის მიღ­მა დარ­ჩეს. პო­დი­უ­მის ფაქ­ტო­რი კი­დევ უფ­რო დიდ მნიშ­ვნე­ლო­ბას იძენს სა­ქარ­თვე­ლოს პი­რო­ბებ­ში. ჩვენ­თან შო­უ­რუ­მე­ბის მოწ­ყო­ბა ყო­ველ­თვის არ ხერ­ხდე­ბა. სა­ზო­გა­დო­ე­ბას ხან­და­ხან მხო­ლოდ ჩვე­ნე­ბის დროს ეძ­ლე­ვა ახა­ლი კო­ლექ­ცი­ე­ბის დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­სა და შე­ფა­სე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა. 

რთუ­ლია, გა­მო­იც­ნო, რა შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბებს იღებ­დნენ მო­დის ჩვე­ნე­ბის სტუმ­რე­ბი რამ­დე­ნი­მე ათე­უ­ლი წლის წინ, რო­ცა მას ჯერ მუ­სი­კაც არ გას­დევ­და ფო­ნად და მო­დე­ლე­ბი პო­დი­უმ­ზე ნომ­რე­ბით ხელ­ში გა­მო­დი­ოდ­ნენ. მა­შინ, ალ­ბათ, ჯერ კი­დევ ფიქ­რობ­დნენ, რომ ჩვე­ნე­ბა­ში ერ­თა­დერ­თი მთა­ვა­რი რამ სა­მო­სია. დღეს კი დი­ზა­ი­ნე­რებს კარ­გად ეს­მით – სა­მო­სის წარ­მო­სად­გე­ნად სწო­რი გა­რე­მოს შერ­ჩე­ვა მი­სი აღ­ქმის ძი­რი­თა­დი წი­ნა­პი­რო­ბაა. მა­გა­ლი­თად, და­თუ­ნა სუ­ლი­კაშ­ვი­ლის ჩვე­ნე­ბებ­ზე მი­ღე­ბუ­ლი ემო­ცია მხო­ლოდ აძ­ლი­ე­რებს მი­სი ახა­ლი კო­ლექ­ცი­ის მი­მართ არ­სე­ბულ ინ­ტე­რესს. გა­სულ წელს თბი­ლი­სის აე­რო­პორ­ტის რკი­ნიგ­ზის სად­გურ­ზე მოწ­ყო­ბი­ლი პო­დი­უ­მით დი­ზა­ი­ნერ­მა კი­დევ ერ­თხელ და­ამ­ტკი­ცა, რომ შე­მოქ­მე­დე­ბი­თად არამ­ხო­ლოდ სა­მო­სის შექ­მნას უდ­გე­ბა. სამ­წუ­ხა­როა, რომ ქარ­თვე­ლი დი­ზა­ი­ნე­რე­ბის დი­დი ნა­წი­ლი ამ მიდ­გო­მას არ იზი­ა­რებს და შო­უს მოწ­ყო­ბა­ზე მი­ნი­მა­ლურ ფან­ტა­ზი­ას იყე­ნებს. 

სწო­რედ მო­დის ჩვე­ნე­ბაა მულ­ტი­მი­ლი­არ­დი­ა­ნი ინ­დუს­ტრი­ის მა­მოძ­რა­ვე­ბე­ლი ძა­ლა, პო­დი­უ­მი კი ათ­ვლის წერ­ტი­ლი, რომ­ლი­და­ნაც უზარ­მა­ზარ აუ­დი­ტო­რი­ას­თან კავ­ში­რის დამ­ყა­რე­ბა იწ­ყე­ბა. დღეს რთუ­ლია იმის წარ­მოდ­გე­ნაც კი, რომ მო­დის ჩვე­ნე­ბას მხო­ლოდ სა­უ­კუ­ნის ის­ტო­რია აქვს – 1903 წელს ნიუ იორ­კში Ehrlich Brothers-ის მა­ღა­ზი­ა­ში მოწ­ყო­ბი­ლი შო­უს შემ­დეგ, ის ნელ-ნე­ლა ხდე­ბო­და მე­ინ­სტრი­მი. 1911 წელს პოლ პუ­ა­რეს ჩვე­ნე­ბამ კარ­გი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­ახ­დი­ნა. ხო­ლო 20-ია­ნე­ბი­დან კო­ლექ­ცი­ის ფარ­თო სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თვის წარ­დგე­ნამ თე­ატ­რა­ლუ­რი დატ­ვირ­თვაც მი­ი­ღო. იქამ­დე, კარ­გა ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ეს პრო­ცე­სი საკ­მა­ოდ მო­საწ­ყე­ნი იყო – პა­რი­ზის სა­ლო­ნე­ბი, სტუმ­რე­ბის მცი­რე რა­ო­დე­ნო­ბა, რამ­დე­ნი­მე დამ­ხმა­რე ქა­ლი, რომ­ლე­ბიც მათ ახალ მო­დე­ლებს უჩ­ვე­ნებ­დნენ... 

90-ია­ნე­ბი­დან დი­ზა­ი­ნე­რებ­მა ახალ სივ­რცე­ებ­ზე, პო­დი­უ­მის გან­სხვა­ვე­ბულ გა­რე­მო­ში მოწ­ყო­ბა­ზე და­იწ­ყეს ფიქ­რი. ექ­სპე­რი­მენ­ტებს ექ­სცე­სის გა­რე­შე არ ჩა­უვ­ლია. „ჩვენ გვიყ­ვარს მო­და, მაგ­რამ არ გვინ­და სიკ­ვდი­ლი” – ასე­თი იყო რე­აქ­ცია მა­იკლ კორ­სის ჩვე­ნე­ბა­ზე, რო­დე­საც სხვენ­ში მოწ­ყო­ბილ პო­დი­უმ­ზე მო­დელს ჭე­რი­დან ჩა­მო­ვარ­დნი­ლი ბათ­ქა­ში მოხ­ვდა თავ­ში, რამ­დე­ნი­მე მწე­რალს კი ფე­ხებ­თან და­უ­ვარ­და, რის შემ­დე­გაც და­ნარ­ჩენ­მა სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ გა­საქ­ცევს და­უწ­ყო ძებ­ნა. დღეს მსგავ­სი რამ თით­ქმის არ ხდე­ბა, არც გე­ნე­რა­ტო­რი ითი­შე­ბა ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თით და სტუმ­რებს სი­გა­რე­ტის სან­თე­ბე­ლე­ბით ხელ­ში სიბ­ნე­ლე­ში ჯდო­მას არ აი­ძუ­ლებს. თუმ­ცა 21-ე სა­უ­კუ­ნე­ში ახალ­მა პრობ­ლე­მამ იჩი­ნა თა­ვი. მარ­თა­ლია, უსაფ­რთხო­ე­ბა და­ცუ­ლია, მაგ­რამ ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი, შე­ნო­ბა­ში მოწ­ყო­ბი­ლი პო­დი­უ­მი უკ­ვე, ცო­ტა არ იყოს, ძველ­მო­დურ და მო­საწ­ყენ ად­გი­ლად გა­და­იქ­ცა. 

ალ­ბათ სწო­რედ ამი­ტომ იყო, რომ Target-ის მა­ღა­ზი­ე­ბის ქსელ­მა 2005 წელს ნიუ იორ­კში, როკ­ფე­ლე­რის ცენ­ტრის ცხრა­სარ­თუ­ლი­ა­ნი შე­ნო­ბის კე­დელ­ზე ვერ­ტი­კა­ლუ­რი შოუ მო­აწ­ყო. ახა­ლი კო­ლექ­ცი­ი­დან სა­მო­სი აკ­რო­ბა­ტებ­მა წარ­მო­ად­გი­ნეს. გა­სულ წელს ეს იდეა თბი­ლი­სის მო­დის კვი­რე­ულ­ზეც წარ­მა­ტე­ბით გან­ხორ­ცი­ელ­და, რო­ცა შე­რა­ტონ მე­ტე­ხი პა­ლა­სის სა­ხუ­რა­ვი­დან მო­დე­ლე­ბი კე­დელ­ზე და­ეშ­ვნენ და ასე მო­ახ­დი­ნეს სა­მო­სის დე­მონ­სტრი­რე­ბა. მარ­თა­ლია, ასე­თი ექ­სტრე­მა­ლუ­რი შო­უს პი­რო­ბებ­ში ყვე­ლა­ზე ბო­ლოს სწო­რედ კოს­ტი­უ­მებს ამ­ჩნე­ვენ ხოლ­მე, მაგ­რამ მსგავ­სი იდე­ე­ბი ჩვე­ნე­ბას მხი­ა­რულ და ორი­გი­ნა­ლურ მუხტს აძ­ლევს. 

ბო­ლო ხა­ნებ­ში, უც­ხო­ე­ლი დი­ზა­ი­ნე­რე­ბი სულ უფ­რო ნაკ­ლე­ბად ცდი­ლო­ბენ, ჩვე­ნე­ბე­ბი გრან პა­ლეს მსგავს ად­გი­ლებ­ში გა­მარ­თონ. პი­ერ კარ­დე­ნი პო­დი­უმს შუა უდაბ­ნო­ში აწ­ყობს და ამით კლი­შე­ე­ბის დამ­სხვრე­ვას ცდი­ლობს. კლი­შე­ებს რაც შე­ე­ხე­ბა, ის ყვე­ლა­ზე ნაკ­ლე­ბად ალ­ბათ შა­ნე­ლის მო­დის სახ­ლში უყ­ვართ – მა­თი მო­დე­ლე­ბი ხან აუზ­თან წარ­მო­ად­გე­ნენ კო­ლექ­ცი­ას, ხა­ნაც პირ­და­პირ თვით­მფრი­ნა­ვის ტრა­პი­დან იწ­ყე­ბენ დე­ფი­ლეს. ახალ­გაზ­რდა დი­ზა­ი­ნე­რე­ბი კი ყვე­ლა შე­საძ­ლო ად­გილ­ზე ახ­დე­ნენ ავან­გარ­დუ­ლი იდე­ე­ბის რე­ა­ლი­ზე­ბას – ეკ­ლე­სი­ა­ში, ქუ­ჩა­ში, მეტ­როს ვა­გონ­ში, მდი­ნა­რის ხიდ­ზე... წყალ­ქვე­შა „დე­ფი­ლეს” მოწ­ყო­ბა აუ­ზებ­სა და აკ­ვა­რი­უ­მებ­ში ორი­გი­ნა­ლუ­რო­ბის კულ­მი­ნა­ცია იქ­ნე­ბო­და, რომ არა კარლ ლა­გერ­ფელ­დის უშ­რე­ტი ფან­ტა­ზია – 2008 წელს მან Fendi-ის გა­ზაფ­ხუ­ლი-ზაფ­ხუ­ლის კო­ლექ­ცი­ის ჩვე­ნე­ბი­სას პო­დი­უ­მი ღია ცის ქვეშ, პირ­და­პირ ჩი­ნე­თის დიდ კე­დელ­ზე მო­აწ­ყო. დი­ზა­ი­ნე­რე­ბი­სა და ღო­ნის­ძი­ე­ბის მე­ნე­ჯერ­თა და­უ­ღა­ლა­ვი მცდე­ლო­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, ალ­ბათ ძა­ლი­ან რთუ­ლია, პო­დი­უ­მი იმა­ზე უფ­რო სა­ინ­ტე­რე­სო ად­გი­ლად იქ­ცეს, ვიდ­რე ახ­ლაა. უკ­ვე ყვე­ლა­ფე­რი ვნა­ხეთ – თე­ატ­რა­ლი­ზე­ბუ­ლი წარ­მოდ­გე­ნე­ბი­დან დაწ­ყე­ბუ­ლი, მეტ­როს ვა­გო­ნამ­დე. უფ­რო მე­ტიც, ინ­ტერ­ნე­ტის რო­ლის ზრდას­თან ერ­თად, ცოც­ხა­ლი ჩვე­ნე­ბე­ბის მოწ­ყო­ბა თა­ვის ხიბლს სულ უფ­რო კარ­გავს. ის, რა­საც გა­რეტ პიუ აკე­თებს ვი­დე­ო­ინ­სტა­ლა­ცი­ე­ბით, შე­საძ­ლოა, პო­დი­უ­მის ევო­ლუ­ცი­ის და­სას­რუ­ლიც იყოს. თუმ­ცა ნე­გა­ტი­უ­რი, ამა­ში, შე­საძ­ლოა, არც არა­ფე­რია. კი­ბერ­სივ­რცე­ში მო­და ხომ უფ­რო დე­მოკ­რა­ტი­უ­ლი ხდე­ბა.

Fille Fatale ანუ არასაბავშვო თამაშები

რო­ცა ექ­ვსი წლის ვართ, ყვე­ლა­ზე სა­ინ­ტე­რე­სოდ ის თა­მა­შე­ბი გვეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ­ლე­ბიც ტა­ბუს უკავ­შირ­დე­ბა. მა­გა­ლი­თად, ასეთს – შევ­ძვრეთ დე­დის გარ­დე­რობ­ში, ჩა­ვიც­ვათ ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი სა­მო­სი, ტუ­ჩე­ბი ალის­ფე­რი პო­მა­დით მო­ვით­ხუპ­ნოთ, მოკ­ლედ, fille fatale გავ­ხდეთ. კა­რინ რო­იტ­ფელ­დმა (ფრან­გუ­ლი Vogue-ის ყო­ფი­ლი რე­დაქ­ტო­რი), თა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან წას­ვლამ­დე CADEAUX-ის ფო­ტო­სე­სი­ის სა­ხით, ერ­თი შე­ხედ­ვით, ამ­გვა­რი თა­მა­შის ამ­სახ­ვე­ლი მა­სა­ლა დაგ­ვი­ტო­ვა. პა­ტა­რა ბავ­შვე­ბი ლე­ო­პარ­დის პრინ­ტი­ან ხა­ლა­თებ­ში, თვა­ლის­მომ­ჭრე­ლი მა­კი­ა­ჟით თით­ქოს აღარ არის სენ­სა­ცი­უ­რი სა­ნა­ხა­ო­ბა. მაგ­რამ შემ­დეგ ვაკ­ვირ­დე­ბით ვეფ­ხვის ბეწ­ვზე წა­მო­წო­ლილ ექ­ვსი­ო­დე წლის გო­გო­ნას, თვალ­ში გვხვდე­ბა თხუთ­მე­ტი სან­ტი­მეტ­რის ქუს­ლი­ა­ნი ფეხ­საც­მე­ლი და სექ­სუ­ა­ლუ­რი მზე­რა და ვიწ­ყებთ ფიქრს – ეს თა­მა­შია თუ ახა­ლი თა­ო­ბის რე­ა­ლუ­რი სა­ხე? ხომ არ უნ­და არ­სე­ბობ­დეს ასა­კობ­რი­ვი ზღვა­რი ისე­თი ჟურ­ნა­ლის წა­სა­კით­ხად, რო­გო­რიც Vogue-ია? ან იქ­ნებ, უბ­რა­ლოდ, რო­იტ­ფელ­დის უწ­ყი­ნა­რი მცდე­ლო­ბაა, პა­ტა­რე­ბი ნამ­დვილ მან­დი­ლოს­ნებს და­ამ­სგავ­სოს?

„ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თით ად­რე უნ­და ავ­დგე დი­ლას და ვი­ვარ­ჯი­შო – რი­სი გა­კე­თე­ბა შე­იძ­ლე­ბა და რი­სი არა, რომ ნამ­დვი­ლი მან­დი­ლო­სა­ნი გავ­ხდე, თუ მე­კობ­რე­ო­ბა გა­და­ვი­ფიქ­რე”, – თქვა ერ­თხელ პე­პი გრძე­ლი­წინ­დამ. საბ­რა­ლო – ის ხომ არა­სო­დეს გა­მო­ირ­ჩე­ო­და კარ­გი ჩაც­მუ­ლო­ბი­თა და ქცე­ვე­ბით. ამის გა­მო უფ­რო­სე­ბის­გან მუ­დამ საყ­ვე­დურს იღებ­და. ეს უფ­რო­სე­ბი კი, რო­გორც ან­ტუ­ან სენტ-ეკ­ზი­უ­პე­რი ამ­ბობს თა­ვის ცნო­ბილ წიგ­ნში, ძა­ლი­ან უც­ნა­უ­რი ხალ­ხია. ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ ყო­ველ­თვის ცდი­ლო­ბენ, ბავ­შვე­ბი მათ და­ემ­სგავ­სონ. აბა, რა წე­სია, გეც­ვას ხუ­თი ზო­მით დი­დი ფეხ­საც­მე­ლი, ან სხვა­დას­ხვა ფე­რის წინ­დე­ბი, აწარ­მოო თეთ­რი და ალის­ფე­რი ვარ­დე­ბის ომი ბი­ჭებ­თან ერ­თად, ტა­ლახ­ში ირ­ბი­ნო და ხის ფუ­ღუ­რო­ში იძ­რო­მი­ა­ლო?

გოდფრი დინი - საუბრები მოდაზე

Godfrey Deeny in Rustaveli Theatre,
photo: Irakli Bluishvili, Tabula Magazine

ეს ირლანდიელი, მოდის სფეროში, ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ჟურნალისტი და მიმომხილველია. მის აზრს მსოფლიოს წამყვანი დიზაინერები უწევენ ანგარიშს. არის CFDA-ის (The Council of Fashion Designers of America) დაჯილდოების ჟიურის წევრი, რაც მოდის სფეროში ერთგვარ ოსკარად ითვლება. ის მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მოდის ჟურნალის Vogue Hommes International-ის მთავარი რედაქტორი იყო. დაინტერესებულია საგანმანათლებლო საქმიანობითაც – პარიზის მოდის ინსტიტუტში და მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ლექციებს კითხულობს.

მიაჩნდა, რომ ჟურნალისტი ან მეომარი უნდა იყოს, ან მონა. თავისთვის, როგორც წესი, პირველ როლს ირჩევდა. მოდის ყველაზე მეამბოხე ჟურნალისტი, არაერთხელ გამხდარა ჩვენებაზე არასასურველი სტუმარი. დოლჩე და გაბანა, ნილ ბარეტი, დანჰილი – ეს ის სახლებია, რომლებმაც დინის თავიანთ შოუზე დასწრება აუკრძალეს მკაცრი კრიტიკის გამო, ხოლო მიუჩია პრადამ ერთხელ სილაც კი გააწნა. ვეკითხები, რა უნდა გააკეთო, რომ პრადასგან ეს დაიმსახურო. მპასუხობს, რომ კრიტიკული შენიშვნა ვერ აიტანა სუნამოსთან დაკავშირებით. მოგვიანებით ვიგებ, რომ მიუჩია არ არის ერთადერთი – მას დაიან ფონ ფურსტენბერგიც ასე მოექცა. დინის არ მოსწონს, როცა დიზაინერებს კრიტიკის მიღება არ შეუძლიათ – დიდ სისუსტედ მიიჩნევს.

საქართველოს მოდის კვირეულს საპატიო სტუმრის სტატუსით ეწვია და მოდის პიარისა და ჟურნალისტიკის თემაზე რამდენიმესაათიანი ვორქშოფიც გამართა. მასთან გასაუბრება ცოტა მოგვიანებით, მოდის კვირეულის მეორე დღეს მოვახერხე.  ჩვენი საუბარი, ბუნებრივია, გაზაფხული-ზაფხული 2012-ის კოლექციებზე შთაბეჭდილებების გაზიარებით დაიწყო.

ისეთი, როგორიც Massive Attack

ერთი ბიჭია. კინო უყვარს და asos-ის შარვლები. მგონი ფროდიჯი და ვუდი ალენიც. მოკლედ, კარგი ბიჭია. სახელით რომ ვახსენო, იფიქრებთ/იფიქრებს რომ obsessed ვარ, ამიტომ პერსონიფიცირებას გვერდს ავუვლი.

საერთოდ, გაპიროვნების მომენტი არ მიყვარს. როცა მეკითხებიან, რელიგიური ვარ თუ არა, პასუხს არ ვცემ ხოლმე, ამიტომ მეგობრების უმეტესობას ათეისტი ვგონივარ. არადა, ძალიან რელიგიური ვარ. უბრალოდ, პერსონიფიცირებული ღვთაებების არ მჯერა. იესო ქრისტე დიდი ფილოსოფოსია, იმაზე უფრო დიდი, ვიდრე სოკრატე და კიდევ უფრო მაგარი, ვიდრე შოპენჰაუერი (იმიტომ, რომ ქრისტეს ფილოსოფიის გასაგებად არ გჭირდება არაფხიზელ მდგომარეობაში ყოფნა). კოსმიური გონი კი, აბსოლუტი, „ის", სხვა რამეა, იმას არც შარავანდედი ჭირდება და არც წვერები. უბრალოდ, ადამიანებს არ შეუძლიათ სჯეროდეთ რაღაცის ვიზუალური გამოსახულების გარეშე.

ამ ბიჭს, თავში რომ ვახსენე, კარგი ბლოგი ჰქონია. ერთ, როგორც თვითონ წერს, ძალიან სასაცილო პოსტში (მე კიდევ ვფიქრობ, ძალიან ალკოჰოლურ პოსტში) უწერია: „მე არ ვაღიარებ წამიერ შეგრძნებებს. ის, რაც მხოლოდ აწმყოშია და არ აქვს სხვა დროის შეგრძნება, მკვდარია“. რა უნდა ამ ფრაზასთან გოგოს, რომელიც წამიერი შეგრძნებების მონაა? ალბათ, ის, რომ უნდა გაიხსენოს რაღაც ისეთი, რაც მისთვის ყველა დროში არსებობს, პლუსპერფექტის გარდა.

მაშინ პირველად მივხვდი, რომ შეიძლება რაღაცის თაყვანისცემა მისი ნახვის გარეშე. ეს დაახლოებით თხუთმეტი წლის წინ იყო - ძალიან სულელურ ფილმს ვუყურე შერონ სტოუნის და უილიამ ბოლდუინის მონაწილეობით. ფილმის საუნდტრეკი იყო გრანტ მარშალის, რობერტ დელ ნაჯას, ენდრიუ ვაულზის მუსიკა შარა ნელსონის ვოკალით. მეორედ ამ მუსიკას რადიოში მოვუსმინე ერთი წლის შემდეგ და მაშინვე ვიცანი. ყველაზე მაგარი იყო. თან, მაშინ სულაც არ ვიცოდი, რომ მარშალი ყველაზე სექსუალური შავკანიანი იყო პლანეტაზე, დელ ნაჯა კი... სექსი საერთოდ აღარაა საჭირო, როცა მის ხმას უსმენ. იმიტომ, რომ ამ მუსიკასთან ურთიერთობა უკვე კულმინაციაა, სენსუალური, სექსუალური, მენტალური, ფიზიკური კონტაქტის. 

ერთხელ ერთმა ბიჭმა მითხრა, ეს არ არის ფასეული არტი, რომელიც დროს გაუძლებსო. ასეთებისთვის დროს ალბათ მარტო ბითლზი და პროკოფიევი უძლებენ. მარტო იმის თქმა შემიძლია, რომ თუ ბრისტოლის ყველაზე ბოჰემური, ყველაზე ხარისხიანი ჰეროინი სისხლში შეუშვი და მაშინვე არ მოგკლა, აბსტინენტურ სინდრომს ვეღარ გაექცევი. 

სადღაც ერთი თვის წინ Gotan Project-ის წევრები გავიცანი, ფილიპ კოენ სოლალი და კრისტოფ მიულერი. რედისონში ვიყავით, ძალიან მზიანი დღე იყო, ორივე გამოუძინებელი ჩანდა, თუმცა წინა დღით ჩატარებული კონცერტით ძალიან კმაყოფილები და ხალისიანები იყვნენ. უფრო სწორად, ფილიპი ხალისიანი იყო, კრისტოფი კიდევ ისეთია, რაღაცნაირი, ბრისტოლური, gloomy. მე ვიჯექი და ვფიქრობდი, როგორ ამეღო კარგი ინტერვიუ ისე, რომ მიულერისთვის ყურადღება არ მიმექცია. ისეთია, ბრისტოლური, ძალიან სექსუალური ქარიზმა აქვს და თვალს ერთი წამით არ გაშორებს, მაშინაც, როცა მას არ ესაუბრები. მოულოდნელად, სანამ ვკითხავდი, როგორ მუსიკას უსმენთ მეთქი, თვითონ თქვეს, იცი, Massive Attack ჩვენი საყვარელი ჯგუფიაო. მაშინ იყო, ორივე რომ შემიყვარდა, ოთახი განათდა და ყურებამდე გავუღიმე - ჩვენ, სამივენი, ერთი რელიგიის მიმდევრები ვიყავით. (ინტერვიუ შეგიძლიათ ნახოთ აქ).

ეს რელიგია კი ასეთია - ყველაფრისმომცველი - ელექტრონული მუსიკის, როკის, ფსიქოდელიის, ჯაზის, ჰიპჰოპის, რეგგის, ტრანსის, სოულის, ემბიენტის... ღმერთი ისეთი უნდა იყოს, როგორიც კოსმიური, უნივერსალური სიკეთე, კულტურული, მენტალური და ა.შ. ჩარჩოების გარეშე. ისეთი, როგორიც Massive Attack. 

ანგელოზებს, მლოცველებს და დემონებს ამ რელიგიაშიც ბევრს ნახავთ  :)

სწრაფი მოდა სწრაფი რეაქციის მოლოდინში

ჩვენს სა­უ­კუ­ნე­ში პრო­დუქ­ტის ერ­თი სიტ­ყვით და­ხა­სი­ა­თე­ბა რომ შეიძლებოდეს, ბევრს ასო­ცი­ა­ცი­ა “სწრაფთან” გაუჩნდებოდა. თა­ნა­მედ­რო­ვე ადა­მი­ა­ნე­ბის ჰი­პერ­ტრო­ფი­რე­ბულ­მა მოთხოვნილებამ, დრო დაზოგონ, სწრა­ფი კვე­ბის რესტორნები, ჩქა­რი ინტერნეტი, ტრან­სპორ­ტი ყვე­ლა­ზე მოთ­ხოვ­ნა­დი გახადა. რო­ცა შეგიძლია, გქონ­დეს ყვე­ლა­ფე­რი დღეს, არ და­იც­დი ხვა­ლამ­დე – ასე­თი­ა იდეა, რო­მე­ლიც თა­ნა­მედ­რო­ვე ცხოვ­რე­ბის მთა­ვარ მაქ­სი­მად იქცა. ამან კი გავ­ლე­ნა ყველაფერზე, მათ შორის, მო­დის ინ­დუს­ტრი­ა­ზეც მოახდინა.

ის, რაც ახ­ლა­ხან მი­ლა­ნის მო­დის კვი­რე­ულ­ზე ვიხილეთ, მა­ღა­ზი­ებ­ში მხო­ლოდ ექ­ვსი თვის შემ­დეგ აღმოჩნდება. თუმ­ცა ეს არ არის მი­ზე­ზი იმისთვის, რომ სა­კუ­თარ თავს მო­დურ სა­მოს­ზე უა­რი ასე­თი ხან­გრძლი­ვი დრო­ით უთ­ხრათ – გა­მო­სა­ვა­ლი იო­ლად მო­ი­ძებ­ნე­ბა ზარას, ტოპშოპის, H&M-ის მა­ღა­ზი­ა­თა ქსელებში. მა­თი დი­ზა­ი­ნე­რე­ბი ხომ მომ­ხმა­რე­ბელს იმის ასლს ძა­ლი­ან მა­ლე სთა­ვა­ზო­ბენ (თა­ნაც შე­უ­და­რებ­ლად და­ბალ ფასში), რაც ცნო­ბილ­მა მო­დის სახ­ლებ­მა პო­დი­უმ­ზე წარმოადგინეს. მაგალითისთვის, და­ი­ან ფონ ფურ­სტენ­ბერ­გის დი­ზა­ი­ნის ნივ­თი Forever 21-ის მა­ღა­ზი­ა­ში რამ­დე­ნი­მე ათე­ულ (და არა ათას!) დო­ლა­რად შე­იძ­ლე­ბა ნახოთ. target corp. კი სულ რა­ღაც 35 დო­ლა­რად შე­მოგ­თა­ვა­ზებთ ჩანთას, რო­გო­რის ყიდ­ვაც პრო­ენ­ცა შუ­ლერ­თან ორი ათას დო­ლა­რამ­დე დაგიჯდებოდათ. ეს ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი სა­კუთ­რე­ბის უფ­ლე­ბის დარ­ღვე­ვას ჰგავს, თუმ­ცა სწრა­ფი მო­დის გამ­ყიდ­ვე­ლებს ეს ბრალ­დე­ბა დი­დად არ აღელვებთ. მთა­ვა­რი მომ­ხმა­რებ­ლის სურვილია, ეს უკა­ნას­კნე­ლი კი მას ბევ­რი მო­დუ­რი სა­მო­სის შე­ძე­ნას კარნახობს. ამის შე­თა­ვა­ზე­ბა სა­შუ­ა­ლოს­ტა­ტის­ტი­კუ­რი მყიდ­ვე­ლის­თვის მხო­ლოდ სწრა­ფი მო­დის შემ­ქმნე­ლებს შეუძლიათ.

The Kills - Blood Pressures, 2011

შეფასება: 4/5

ისინი ქმნიან მუსიკას, რომელიც ადრე არავის მოუსმენია - ინდის, პანკის, ბლუზის, როკ ენ როლისა და გარაჟის როკის არაჩვეულებრივ სინთეზს. ამ დროს კი  ყველა The White Stripes-ის მიმბაძველობას აბრალებს. მათ მინიმალისტურ სტილზე ხანდახან ისე საუბრობენ, თითქოს ის პრიმიტიული იყოს, ჯეიმი ჰინსის მუსიკალურ ნიჭზე მეტად კი მისი და ქეით მოსის ურთიერთობის პიკანტური დეტალები აინტერესებთ. ამის მიუხედავად, The Kills-ისთვის კომპლექსები აქამდე არავის შეუმჩნევია. მისი მეორე წევრი, ელისონ მოსჰარტი ახალ მუსიკალურ ჯგუფ The Dead Weather-ში ჯეკ უაიტთან, The White Stripes-ის ყოფილ წევრთან  ერთადაც კი მღერის.

მოსჰარტის და უაიტის ტანდემი წარმატებული რომ იქნებოდა, ალბათ ცოტას თუ ეპარებოდა ეჭვი. და მაინც, ის ქიმიური რეაქცია, რომელიც ჯეიმი ჰინსსა და ელისონს შორის მუსიკალური ურთიერთქმედების დროს წარმოიშობა, განუმეორებელია. ამის დასამტკიცებლად The Kills-ის ძველი შემოქმედებაც გამოდგება და ახალი ალბომიც, Blood Pressures, რომელმაც კრიტიკოსებისა და მსმენელის მხრიდან არაერთგვაროვანი შეფასებები მიიღო. ერთნი თვლიან, რომ ის ამ დუეტის ყველაზე დახვეწილი ალბომია, სხვები ამბობენ, რომ ჯგუფი არასოდეს ყოფილა ასეთი მოსაწყენი და მან ის პოსტპანკური მუხტი დაკარგა, რომელიც წინა ორ ალბომში ასე კარგად იგრძნობოდა.

სიმართლე ისაა, რომ Blood Pressures-ში ყველაფერია, რაც ჯგუფის სავიზიტო ბარათად მიიჩნევა - რაფინირებული პანკ-ბლუზი, გოთიკური სიმძიმე, გარაჟის ხმაურიანი ატმოსფერო, მინიმალისტური როკი. ელექტროპოპის და რეტროს მიმართულება ალბომს ზედმეტ ეკლექტურობას ანიჭებს. ვფიქრობ, The Kills-ის  მთავარი ღირსება ისაა, რომ დრამ-მანქანით, გიტარით, სექსუალური დაძაბულობით შეუძლია ძალიან სახასიათო მუსიკის შექმნა, რომელიც სწორედ მინიმალიზმის დამსახურებით გამახსოვრდება. ბითლზისთვის დამახასიათებელი მელოდიურობა და რომანტიკული ბალადები ჰინსს და მოსჰარტს, უბრალოდ, ინდივიდუალურობას აკარგვინებს. თუმცა, ამ მრავალფეროვანი ალბომით დუეტი დიდ ნიჭსა და განვითარების სერიოზულ შესაძლებლობებს უსვამს ხაზს.

Future Starts Slow:

Nail In My Coffin:

Wild Charms:

© ტაბულა, №55