მატრიცა: გადატვირთვა

"ვიცი, რომ ჩემი გესმით. მე ვგრძნობ თქვენს არსებობას. ვიცი, რომ გეშინიათ. გეშინიათ ცვლილებების. მე არ ვიცი, რა იქნება მომავალში. არ ვაპირებ მოგიყვეთ, რით დასრულდება ყველაფერი. იმას გეტყვით, როგორ დაიწყება. ახლა ყურმილს დავკიდებ და ვაჩვენებ ადამიანებს იმას, რაც არ გინდათ რომ დაინახონ. ვაჩვენებ სამყაროს თქვენს გარეშე. სამყაროს წესების, კონტროლის, საზღვრების გარეშე... სამყაროს, რომელშიც ყველაფერი შესაძლებელია..."

ალბათ ვაჩოვსკების ფილმში ყველაფერი საკულტოა - პირველი თუ ბოლო ეპიზოდი, ვიზუალური ეფექტები, გმირები. საკმარისია ეკრანზე, ტელეფონის ჯიხურში შავებში გამოწყობილ ადამიანს მოვკრათ თვალი, რომ პირველი ასოციაცია ალბათ სწორედ "მატრიცას" ტრილოგიასთან გაჩნდება. საკულტო ელემენტები აქ სხვაც ბევრია. მაგალითად, ითვლება, რომ ვიზუალური ეფექტი, რომელსაც Bullet time-ს უწოდებენ, ფილმის სავიზიტო ბარათია, რომელიც სწორედ "მატრიცას" გამოსვლის შემდეგ გახდა პოპულარული, თანაც არა მხოლოდ ბოევიკის ჟანრში. თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ფანტასტიკის ჟანრის ფილმებში იშვიათად (რბილად რომ ვთქვათ) ვხვდებით პლატონის გამოქვაბულის ალეგორიაზე, დეკარტის და კანტის ფილოსოფიაზე მინიშნებებს, ვაჩოვსკების ნამუშევარი იდეური თვალსაზრისითაც შეიძლება განვიხილოთ, როგორც უნიკალური მოვლენა. თუმცა, ის, რაც პირველ რიგში ფილმიდან გვამახსოვრდება, ალბათ მაინც კოსტიუმებია. ჩაცმულობა აქ ძალიან სპეციფიკურია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გმირები მატრიცაში გადადიან. თუ ნეოს კოსტიუმი (გრძელი, შავი მოსაცმელი) საკმაოდ ორდინარულად შეიძლება მოგვეჩვენოს სუპერ-გმირისთვის, ზოგადად, მფრინავი ხომალდის, ნაბუქოდონოსორის მგზავრების გამოგონილ სამყაროში გადასვლა შავი ფერის სამოსით სიმბოლური იდეის მატარებლადაც შეიძლება ჩაითვალოს.

Alexander Wang, fall 2012

ისე კი, შავი ფერის ტანსაცმელი ერთგვარ კლიშედაც კი იქცა, როდესაც ჯაშუშების დრეს კოდზეა საუბარი. საიდუმლო დავალებების შესრულებისას, მათი უმეტესობა სწორედ ამ ფერში იცვამს, რაც გონივრული არჩევანია - ის ხომ თითქმის არ იქცევს ყურადღებას. თუმცა, თუ საუბარი ფილმებზე კი არა, ყოველდღიურობაზეა, საკმარისია ჩავიცვათ ტანზე მომდგარი შავი ტყავის სამოსი, ვატაროთ ამავე ფერის სათვალე და განიერი ქუდი და ყურადღების ცენტრში მოხვედრა გარდაუვალი იქნება. სწორედ ასე მოხდა, როდესაც დიზაინერებმა შემოდგომა-ზამთრის კოლექციები წარმოადგინეს. აღსანიშნავია, რომ ეს არ იყო სამყარო წესების, კონტროლის, საზღვრების გარეშე - ისინი თითქოს საიდუმლოდ შეთანხმდნენ იმაზე, რომ შავი ტყავის სამოსის და აქსესუარებისგან შემდგარი total look ამ სეზონის განუყოფელი ნაწილი უნდა გამხდარიყო.

თუმცა, წესები მაინც არ იყო მკაცრად განსაზღვრული - შავი ტყავის სამოსის ტენდენცია ბევრნაირ სტილში იყო წარმოდგენილი. პოდიუმზე ვნახეთ ფუტურისტული, გოთური, დეკადენტური, ასევე ძალიან კლასიკური თემები. ამასთან, როგორიც არ უნდა იყოს განწყობა, ერთი რამ ნათელია - შავი ტყავის სამოსი ამ სეზონზე ერთ-ერთ მთავარ, წამყვან ტრენდად იქცა. total look-ის გარდა, მოდური იქნება ნებისმიერი რამ, რაც შავი ტყავისგანაა შეკერილი, იქნება ეს გრძელი პალტო, ვიწრო თუ განიერი შარვალი, საშუალო სიგრძის კაბა თუ ტანზე კარგად მომდგარი პიჯაკი. Lanvin-თან, ასევე Hakaan-ის კოლექციაში არის ფართო ფორმის ქურთუკებიც, თუმცა ყურადღების ცენტრში მოექცა ტყავის პალტოები, რაც კარგად გამოჩნდა Michael Kors-ის, Ralph Lauren-ის, Valentino-ს, Diane Von Furstenberg-ის, Alexander Wang-ის, Gareth Pugh-ს, Loewe-ს, Fendi-ის შემოდგომა-ზამთრის კოლექციებში.

Gareth Pugh fall 2012

ამ ტენდენციას ცოტა მასკულინური ელფერიც დაჰკრავს, რაც ბუნებრივი უნდა იყოს, რადგან შავი ტყავი უნებურად უნისექს მოდასთან ასოცირდება. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია, როდესაც ვხვდებით ძალიან ქალურ ფორმებსაც, მაგალითად Gianfranco Ferre-ს, Dior-ის, Moschino-ს კოლექციებში. დიორის კაბით მატრიცას გმირებივით ვერ იჩხუბებ, სამაგიეროდ კლასიკური, ნაზი სილუეტის წყალობით, ბილ გეითენმა მოახერხა იმის დამტკიცება, რომ შავი ტყავის სამოსი სულაც არ არის აუცილებელი მხოლოდ ბაიკერებისთვის და გოთური სუბკულტურის წარმომადგენლებისთვის იყოს განკუთვნილი. ტყავის ყველაზე მინიმალისტური გამოყენებით და არაფრით გადატვირთული სილუეტებით მაინც Valentino-ს და Calvin Klein-ის კოლექციებმა დაგვამახსოვრა თავი, Fendi-სა და Francesco Scognamiglio-სთან კი შავი ტყავისგან შეკერილი ყველაზე ლამაზი ქვედაკაბების პოვნა შეიძლება. ფანქრის, ასევე ასიმეტრიული ფორმის ტყავის ქვედაკაბა ზამთრის მოდის ისეთივე სავიზიტო ბარათად იქცა, როგორც შენელებული კადრის ეფექტი მატრიცას ტრილოგიისთვის.

ჰემინგუეისთან შესახვედრად, ილუზიების გარეშე

მოგეწონებოდათ, მოულოდნელად გასული საუკუნის ოციან წლებში რომ აღმოჩენილიყავით? აი, ასე, უბრალოდ, დროის მანქანების და მსგავსი წარმოუდგენელი მოწყობილობების გარეშე, გასულიყავით ქუჩაში და უეცრად ძველი ავტომობილების, არათანამედროვედ ჩაცმული ხალხის, ძველებურად მოწყობილი კაფეების სამყაროში მოხვედრილიყავით?

ხანდახან ადამიანებს გვეჩვენება, რომ არასწორ დროსა და ადგილზე დავიბადეთ და ვიწყებთ ხოლმე უმიზნო ოცნებას იმაზე, თუ სად, რომელ ეპოქაში ვიცხოვრებდით ბედნიერად. ამისთვის ოციანი წლები, განსაკუთრებით, თუ მხედველობაში ევროპას მივიღებთ, მართლაც მშვენიერი პერიოდი შეიძლებოდა ყოფილიყო. მოგვიანებით ჩრდილოეთი ამერიკის კონტინენტზეც ძალიან საინტერესო ხანა იწყება. ფიქრებით რენესანსის პერიოდსაც შეიძლება გადაწვდე, ან სულაც იფიქრო, რომ ანტიკური ხანის ფასეულობები შენთვის ყველაზე მისაღები იქნებოდა. ბოლოსდაბოლოს, ეპოქის ფასეულობებს რომ თავი გავანებოთ, წვიმის წყალი იქნებოდა ისეთი სუფთა, რომ ნიაღვარშიც სიამოვნებით ვირბენდით და არ ვიფიქრებდით მჟავებსა და გლობალურ დათბობაზე.

ისე კი, ვისაც წვიმაში სირბილი უნდა, ამას ისეც აკეთებს. მაგალითად, ჰოლივუდის სცენარისტი გილი, ვუდი ალენის ახალი ფილმის, "შუაღამე პარიზში"-ს მთავარი პერსონაჟი. სამაგიეროდ, გილს სულ სხვა ამბები აწუხებს - ილუზიები იმაზე, რომ "იქ უკეთესია, სადაც ჩვენ არ ვართ". ამიტომაა, რომ საფრაგეთის დედაქალაქში ჩასული, ყოველ შუაღამეს 20-იანი წლების პარიზში ხვდება, სადაც უამრავ საინტერესო პიროვნებას გაიცნობს: ჰემინგუეის, პიკასოს, ფიცჯერალდს, სალვადორ დალის...

მგონი, ალენის ფილმი ძალიან კარგი გამოვიდა. მსუბუქი, ძალიან მხიარული, დასამახსოვრებელი პერსონაჟებითა და ფრაზებით, რაც მთავარია, ზედმეტად ინტელექტუალური ფილმის პრეტენზიის გარეშე. მისი ყურების შემდეგ იგებ - ყველაზე კარგი და ნამდვილი ის დროა, რომელშიც ცხოვრობ, მის საინტერესოდ გასატარებლად კი გამოგონილი სიტუაციები თუ გმირები სულაც არაა საჭირო. თუმცა, ამდენ მაგარ ბიჭთან "შეხვედრის" შემდეგ ეს შეიძლება არც ისე იოლი იყოს - შენც გინდება სიურეალისტებთან გართობა, ჰერტრუდ სტაინთან სტუმრობა, ჰემინგუეისთან საერთო ენის გამონახვა, la belle epoque... მე კი, 20-იანების კოსტიუმებით მოხიბლული, ამ თემაზე ვფიქრობდი და უცებ მივხვდი, რომ ჩვენთვის სრულიად არაა აუცილებელი ვუდი ალენმა თავის გიჟურ ფილმებში გვათამაშოს, რომ სხვა პერიოდში ცხოვრების ილუზიის შექმნა შევძლოთ. ამისთვის არსებობს მოდა, რომელიც იოლად გადაგიყვანს სამოცდაათიანებში, სამოციანებში... და რა ხშირადაც არ უნდა დავაბრალოთ დიზაინერებს იდეების ნაკლებობა, ეს მაინც სახალისოა - იცხოვრო ილუზიების გარეშე, მაგრამ სხვა ეპოქის ტანსაცმელში გამოწყობილმა.

Alcoholic provocateur

ქენ ევგინი ამბობს, რომ ინტერნეტი უდაბნოა. რომ მას უსაზღვრო შესაძლებლობები გააჩნია. თუ ეს ასეა, მაშინ ინტერნეტსა და ჩვენს ცხოვრებას შორისაც შეიძლება პარალელის გავლება. ცხოვრება, როგორც უდაბნო, რომელშიც ხანდახან შეცდომით ხედავ ოაზისებს და ხანდახან პოულობ კიდეც. სიმართლე გითხრათ, ფილოსოფიური აზრები ფხიზელ გონებაზე მაშინ უფრო მაწუხებდა, სტუდენტობას რომ ვიწყებდი, ახლა ამისთვის მინიმუმ 100 მლ ღვინო მჭირდება. უბრალოდ ჩემი გიჟური სიყვარულის ობიექტის,  ოლივიე ზამის ვიდეო მომეწონა და მინდა გაგიზიაროთ:

Nowness-ზე აღნიშნეს, რომ შორთის გადასაღებად სტამბული შემთხვევით არ შეირჩა - ის ყველაზე ქაოტური ქალაქია მსოფლიოში. ამას რომ ვკითხულობდი, მივხვდი, რატომ მინდოდა ბოლო ხანებში იქ მოხვედრა. ეს მოუწესრიგებლობის და ანარქიულობის დეფიციტი დიდი ხანია მაქვს. რა თქმა უნდა, მიზეზი მხოლოდ ეს არ არის, დიდ როლს აქ ბაზილიკა ცისტერნა, ჩემი აზიურ-ბიზანტიური საწყისი და თურქული ტკბილეულობაც თამაშობს.  ოღონდ ეგაა, ისლამურ სამყაროს ჩემს თვალში ერთი დიდი ნაკლი აქვს - აქ ღვინო ნაკლებად უყვართ.

ღვინის თემა ამეკვიატა, ალბათ იმიტომ, რომ მთელი წლის განმავლობაში რომ ველოდებოდი, ის დღე უჩემოდ ჩაივლის. (ვერაფერს ვიზამ, ერთი თვით ადრე ნაყიდი ბილეთების გადაცვლა რთული საქმეა.)  ახალი ღვინის ფესტივალზე ვამბობ, რომელიც შაბათს, ეთნოგრაფიულში გაიმართება. ამას იმიტომ არ ვწერ, რომ ღვინის ჟურნალისტი ვარ. თუ ღვინო გიყვართ, ეს შეიძლება ყველაზე ნათელი, მხიარული, სურნელოვანი დღე გახდეს მთელი წლის განმავლობაში. ღვინის ბუკეტი ბალახში, მზის სხივების ქვეშ სულ სხვანაირად იხსნება, ასე შემიყვარდა გასულ წელს ერთ-ერთი ვარდისფერი ღვინო, რომლის გემოც შეუძლებელია დახურულ შენობაში გაიგო. მოკლედ, იმედია თქვენ წახვალთ და მერე შთაბეჭდილებებზე დაწერთ პირადულ, არააკადემიურ, აკაციის ყვავილით გაჟღენთილ პოსტებს. როგორც ვიცი, რამდენიმე ათეულობით საუკეთესო ღვინო იქნება წარმოდგენილი. ჩემი რჩევაა, ჯაყელების ბიოღვინო გასინჯოთ, თუ აქამდე არ დაგილევიათ. თაფლის და სხვადასხვა ყვავილების ნოტების კომპოზიციაა და სუფთა ჰაერზე საერთოდ ხელოვნების ნიმუში ხდება, ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი დეგუსტაციური მომენტი გახდა.

აბა ჰე, ბევრი დალიეთ და ნაკლები იფილოსოფოსეთ :დ

2019. Paris. Continue...

წინა ღამით ოდნავ ბევრი დავლიე. არა, საკმაოდ ბევრი. დილით რომ გავიღვიძე, თავი საშინლად მტკიოდა, მაგრამ თავს მაინც დიდებულად ვგრძნობდი. სპილოსძვლისფერი ქვედა საცვალი მეცვა, მბზინავი თვლებით გაწყობილი. საკმაოდ მხნედ ვიგრძენი თავი. ავდექი, ჭუჭყიანი ტანსაცმელი სარეცხ მანქანაში შევდე, ჩავრთე და იატაკის წმენდას შევუდექი. თავს ისე ვგრძნობდი, როგორც დედოფალი, რომელმაც თავისი სამეფოს წესრიგში მოყვანა გადაწყვიტა. მეცვა მბზინავი თვლებით გაწყობილი საცვალი.

ბობოქარმა ღამემ მაინც თავისი გაიტანა, იატაკზე წამოვწექი, თავზე ხალიჩა გადავიფარე და ჩავთვლიმე. დამესიზმრა, რომ 2019 წელი იყო, პარიზში, ჩემს ბინაში ვიყავი და მიუხედავად არაპარიზული ინტერიერისა, ირგვლივ სიმშვიდე და საოცრად კომფორტული გარემო იყო. შემდეგ კარზე ვიღაცამ დააკაკუნა. გავაღე და ჩემი ნათესავი დავინახე, კლერი, ღაწვებსა და შუბლზე ახალი, მოდური ლითონის ბურთები ჩაემონტაჟებინა და შესანიშნავად გამოიყურებოდა. შემდეგ ჩემი თავი დავინახე, მსგავსი აქსესუარებით სახეზე. კლერს დაჯდომა შევთავაზე, მე კი ყავის მოსამზადებლად სამზარეულოში გავედი.

ოდნავ გონს რომ მოვედი, ხელში ფინჯანი ყავის ნაცვლად წითელი ღვინით სავსე ბოკალი მეჭირა და მელიქიშვილზე სასტუმროში ხალხით სავსე პატარა დარბაზში ვიჯექი. ხალხი რაღაც ფილმს უყურებდა. უცებ მივხვდი, რომ მეც მათთან ერთად ვუყურე იმას, რაც მეგონა, რომ თავს გადამხდა. მე დაიან პერნეს ფილმების ფესტივალზე ვიყავი.

არც კი მახსოვს, მოგიყევით თუ არა, ვინ არის დაიან პერნე. იგი მოდის სფეროში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი, შეიძლება ითქვას, საკულტო ბლოგერია, იყო დიზაინერიც, შემდეგ დაინტერესდა მოდის ჟურნალისტიკით. ცხოვრობს პარიზში. ყოველწლიურად ატარებს ფესტივალს A shaded view on fashion film (ASVOFF), რომელიც 2 აპრილის საღამოს თბილისში საქართველოს მოდის კვირეულის ფარგლებში გაიმართა.

დაიანი თავის ჩვეულ, მგლოვიარე ქალის ფორმაში. ვუთხარი, რომ მოდის ბლოგერი და კოლუმნისტი ვიყავი და ისიც დიდსულოვნად დამთანხმდა საუბარზე. საშინლად ხმამაღალი მუსიკა ისმოდა და ჩვენც ყურში ვუყვიროდით ერთმანეთს. ცოტა უცნაურად ვგრძნობდი თავს ასეთ დისტანციაზე ასეთ ლეგენდარულ და ჩემთვის მისაბაძ ადამიანთან. მითხრა, რომ მოდის ინდუსტრიის დემოკრატიზაციისთვის ინტერნეტი და ბლოგი მთავარი იარაღია. ისიც, რომ ძალიან არის მოხიბლული ქართული არქიტექტურით, კონკრეტულად კი თბილისური აივნებით. მათი ფოტოები უკვე ბლოგზეც დადო. სამახსოვროდ კი ეს ჩამიწერა ბლოკნოტში:

I will <3

გავაგრძელებ ასევე fashion არტჰაუსის ფილმების ყურებას. გული მწყდება, რომ აქამდე ამ სუბ-ჟანრით არასოდეს დავინტერესებულვარ. ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტი ფილმი ფესტივალიდან:

კიდევ ერთი:

ყველაზე მეტად რაც მომეწონა, სამწუხაროდ იუთუბზე ვერ ვპოულობ. შევეცდები ვნახო ტორენტებზე და მოგვიანებით გაჩვენოთ.

P.S. კარგი იქნებოდა, ფეის კონტროლის მსგავს დეტექტორს რომ გამოიგონებდნენ, რომელიც ზუსტად აჩვენებს, ადამიანს აინტერესებს ხელოვნება თუ უბრალოდ „სვეცკი“ ღონისძიების გაცდენა არ უნდა. საშინელებაა, როცა სუნთქვაშეკრული უყურებ ფილმს და ამ დროს ათი ადამიანის ჭორაობა მაინც გესმის, „ვატომ რა მანქანა იყიდა“ და „ისეთი დაბადების დღე გადაიხადა, რომ გაგიჟდები“ თემებზე... ტექსტიანი ფილმებიდან აზრი ვერ გამოვიტანე. 

Your move, Flynn...

რამდენი ხანია ჯემის უოლფეიფერი მაქვს დაყენებული და დღეს შევცვალე ოლივია უაილდით. ეს იმის ნიშანი იყო, რომ ჩემში კეთილმა იუზერმა გაიღვიძა. ჰოდა, კეთილი იუზერი გთავაზობთ რამდენიმე საუნდტრეკს 320 ხარისხით მათ, ვინც ტორენტებთან არ მეგობრობთ. სორრი, 165 მბ-ს ატვირთვას ჩემი ნეტი ვერ გაუძლებს. თუ რომელიმე კონკრეტული კომპოზიცია ან რომელიმე ბონუს ტრეკი გინდათ, მითხარით და ცალკე აგიტვირთავთ.

Download here:

P.S. ან როგორ არ იქნები კეთილი, საყვარელ ჟურნალში რომ უცებ ამას აღმოაჩენ :)

საკმაოდ სკანდინავიურ სტილში

ამ დღეებში ხელში ასტრიდ ლინდგრენის "მადიკენი" ჩავიგდე. ხელში ჩასაგდები ისეთი არაფერი სჭირდა, "ჯეოპრინტმა" ის ჯერ კიდევ 2005 წელს გამოსცა, მაგრამ რამდენჯერაც წიგნის მაღაზიაში წავაწყდი, იმდენჯერ მეცა თვალში ცუდად დაბეჭდილი ადგილები. ჰოდა, მეც იმ იმედით, რომ უკეთესი ხარისხის ეგზემპლარს შევხვდებოდი, ვაჭიანურებდი მის ყიდვას. ამ დღეებში კი მეგობართან აღმოვაჩინე და იმანაც ძალიან კარგი რეკომენდაციებით გამომატანა სახლში, "ბიულერბიუელ ბავშვებს" ჰგავს და ძალიან მოგეწონებაო.

"ბიულერბიუსგან" განსხვავებით, აქ პატარა ბავშვების სიმცირე იგრძნობა - წიგნი პატარა მადიკენსა და მის უმცროს დაიკოზე, ლისაბეტზეა. ისე ძალიან ცელქებიც არ არიან, როგორც, მაგალითად, ლიონებერგელი ემილი, თუმცა უჩვეულო გასართობის გამოგონებაში ტოლს არავის დაუდებენ. დასამახსოვრებელი ფრაზებით კი წიგნი "კარლსონს" უფრო ჰგავს, მაგ. ლისაბეტის "შენ სულ გააფრინე, მადიკენ" და ა.შ. ახლა კი წიგნს ნამდვილად ვიყიდი, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე ვიცი, რა მოხდება, თუ ფარდულის სახურავიდან ქოლგით გადმოფრინდები, რატომ გააფრინა მადიკენმა აფსელუტურად და რომ ლისაბეტის სკოლაში ბავშვებს მხოლოდ თითო ნესტო აქვთ.

მოკლედ, იუნიბაკენის წითელი სახლის ბინადრების იდილიური ყოფის ძალიან შემშურდა. თანაც, წიგნის კითხვის დროს მსოფლიოში ოთახების ყველაზე სწრაფი დამლაგებელი კარლსონისა და ერთი გრძელწინდიანი გოგოს ამბების ისეთი ნოსტალგია გამიჩნდა, რომ მტკიცედ გადავწყვიტე, ერთი კარგი სკანდინავიური უიკენდი ჩემთვისაც მომეწყო. დროდადრო პატარა ლისაბეტის საყვარელი ფრაზა "შენ სულ გააფრინე" ჩამესმოდა, ოღონდ ჩემი მისამართით ნათქვამი. თუმცა ჩრდილოეთში მოგზაურობა არც ისეთი დიდი ავანტიურა აღმოჩნდა, როგორც ერთი შეხედვით შეიძლება ჩანდეს. სკანდინავიური სტილის ტენდენციები პოდიუმებზე ძალიან სწრაფად აღმოვაჩინე, თუმცა აღმოსაჩენი, მაინცდამაინც, არაფერი სჭირდა. სამაგიეროდ, ამას ვერ ვიტყვი ფილმებზე, რადგან სკანდინავიური კინემატოგრაფი არც ისეთი დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩვენში და იმ ენებზე, რომლებიც ჩემთვის გასაგებია, ნაკლებად ითარგმნება ან ძნელად ხელმისაწვდომია. მუსიკის შემთხვევაში კი იოლად გადავრჩი, რადგან წინასწარ საკმაოდ ბევრი ალბომი მქონდა შეგულებული და მოსმენილიც. ასე რომ, ერთადერთი, რისი გაკეთებაც მოგიწევთ, თუ ჩემთან ერთად ჩრდილოეთში მოგზაურობას გადაწყვეტთ, ზამთრის განწყობის შექმნაა, რაც დაბალი ტემპერატურის მიუხედავად, საკმაოდ რთულია ნანატრი თოვლის გარეშე.

ნიცშე, ფრუსტრაცია და დაგვიანებული seazone

არადა, ყველაფერი კარგად დაიწყო. იმან მკითხა, ბათუმში ხო არ წავიდეთო. მე ვუთხარი, მცივა და მეზარება-მეთქი. აბა მაშინ, კინოში ხო არ წავიდეთო. მე ვუთხარი, ვნახოთ, თუ მოვასწრებ, წავიდეთ-მეთქი. შხაპის მიღება, შემდეგ კი ყავის დალევა უნდა მომესწრო. ორ საათში ეგ კი არა, ყავაზე ფორთოხლის მიყოლებაც მოვახერხე, თუმცა კინოში მაინც დავიგვიანე. ეს ჩემი კარმაა ასეთი, ყველგან უნდა დამაგვიანდეს, რაც არ უნდა ადრე გავიდე სახლიდან. 

ხომ გეუბნებით, ყველაფერი ნამდვილად კარგად დაიწყო-მეთქი. ის იჯდა და მხიარული გამომეტყველებით მელოდებოდა. დაგვიანებულზეც უპრობლემოდ შეგვიშვეს, დარბაზშიც საუკეთესო ადგილები შეგვხვდა (შეგვხვდა რა, ავირჩიეთ) და მხიარულებაც დაიწყო. დაცარიელებული ბათუმი, ოთხი ბიჭი, გართობის ყველანაირი საშუალება ხელმისაწვდომი - არტ ფილმის სანახავად არც წავსულვართ, მაგრამ კარგი ფანტასტიკის თუ არა, უბრალოდ მხიარული სანახაობის მოლოდინი მაინც გვქონდა. შედეგად პირველი 15 წუთის (ანუ მეორე, თხუთმეტი წუთით ჩვენ დავაგვიანეთ) განმავლობაში იმედიანად ვახრამუნებდით პოპკორნს, შემდეგი თხუთმეტი წუთი ისე მოვიწყინეთ, რომ ჩემმა მეგობარმა პოპკორნის თავში სროლა დამიწყო, მე კი შევეცადე ჩემი თმის სამაგრით მისთვის ცხვირი მეტკინა, კიდევ თხუთმეტი წუთი (ფილმში გოგოები რომ გამოჩნდნენ) იმედი მ(გვ) ქონდა, რომ სექსის ხარისხიან სცენას მაინც ვნახავდით, ამის მომდევნო თხუთმეტი წუთი ფრუსტრირებულს ახალი იმედი გამიჩნდა, რომ ვინმე მაინც მოკვდებოდა და რადგან არც ეს გვეღირსა, სასწრაფოდ დავტოვეთ დარბაზი, რადგან ჩვენს ახალ სურვილს უკვე სუიციდის სუნი ასდიოდა.

ფილმის კონცეფცია - „ადამიანი საზოგადოებრივი ცხოველია“ (ევრიკა!), ლაიტმოტივი - „ღმერთი მოკვდა, არა, კი არ მომკვდარა, ჩვენ ვიქცევით ისე, თითქოს მოკვდა". სცენარისტმა ნიცშე წაიკითხა, ან რაც უფრო სარწმუნოა, მისი ცნობილი ფრაზები დაგუგლა. გავაკეთებ ჩემი მეგობრის (რომელიც ამ ფილოსოფოსს კარგად იცნობს) ნათქვამის ციტირებას: „ფილმში „გამოყენებული“ ნიცშე ისე შეეფერებოდა მას, როგორც თავად ფილმს დარბაზში მაყურებელი“.  ვერაფერს იტყვი, დაუფარავად ენამწარეობს, თუმცა სამართლიანად - ჩვენ იქ „სხვა“ ფილმის სანახავად მივედით. მე კი, მართალია, ზარატუსტრა დღემდე არ მაქვს წაკითხული (რა ვქნა, ვერაფერს ვუდებ გულს, რაც მოსაწყენია), თუმცა სხვადასხვა ფილოსოფიური ნარკვევებიდან ნიცშეს ნააზრევზე ბევრი რამ ვიცი. ფილმის ყურების დროს განსაკუთრებით ის ამომიტივტივდა გონებაში, რომ ამბობს, სიხარულის მოსაპოვებლად, ისევე როგორც არსებობისთვის, უნდა იბრძოლო, სიხარული ეგრე უბრალოდ ადამიანთან არ მოდისო. ამან გამაძლებინა რუსთაველში თითქმის საათნახევარი, თუმცა ნანატრი სიხარულის გრძნობა მაინც არ მეწვია. სამაგიეროდ, გამიჩნდა კითხვა: როდის გადაიღებენ ქართველი რეჟისორები ისეთ ფილმებს, რომ მათი ყურების დროს განცდილი ყველაზე მძაფრი ემოცია თავში ნასროლ სიმინდის მარცვალთან არ იყოს დაკავშირებული?!

წავსულიყავით ბათუმში...

15 წუთის დაგვიანებით, საფრანგეთში

პარიზი. 1905 წელი.

ჰაერში ისე, როგორც არასდროს, ბოჰემის სუნი ტრიალებს. ახალი არქიტექტურა, სკულპტურა, ბულვარები, ფოტოგრაფია, კაბარე, დიაგილევის რუსული ბალეტები - la belle epoque ეს-ესაა დაიწყო და მალე განვითარების პიკს მიაღწევს.

მე სკოლაში მივდივარ

ჰო, სკოლაში მინდა წასვლა. დოქტურანტურაზე ფიქრს თავი დავანებე. კარგად მახსოვს უნივერსიტეტის წლები, მერე მაგისტრატურა - ეს ყველაფერი საინტერესო, მაგრამ მაინც მოსაწყენი იყო დაუსრულებელი სემინარებით, სერიოზული სახეებით, კოლოქვიუმებით, თავისუფალი დრეს-კოდით. საკონტროლოების წერა მომენატრა, მასწავლებლის ზურგს უკან ჩუმად ამოფარება და ჟურნალში ფარულად ჩახედვა, გემრიელი ღვეზელები შესვენებაზე და "შატალოები".

The Season's Most Adult Film

რატომ არის most adult არ ვიცი, არ მკითხოთ. ამაზე სექტემბერში ვისაუბრებთ, როცა ფილმს კინოთეატრებში გაუშვებენ. რებეკა ჰოლმა, რომელიც ფილმში ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებს, მას ძველმოდური უწოდა, რადგან აქ ბევრი სროლები, ძალადობა და რომანტიკაა. თუმცა ფილმი ბენ აფლეკის გადაღებულია და არ ვიცი, რამდენად კარგი რეჟისორია, რადგან მისი წინა ფილმი Gone Baby Gone არ მაქვს ნანახი. აბა რატომ მინდა ამ ფილმის ნახვა? იმიტომ, რომ ქასთი მომწონს(რებეკა ჰოლი, ჯონ ჰემი, ბლეიქ ლაივლი, ბენ აფლეკი, კრის კუპერი.) და კიდევ უფრო მეტად W Magazine ფოტოსესია.

უიკენდი იტალიურად, Carpe Diem!

რა საჭიროა სულ სადღაც მიიჩქაროდე, როცა ცა ასეთი ლურჯია, დღე ასეთი ნათელი და მზეც ასე მხიარულად დაგვნათის თავზე?

ასეთია ტიპური იტალიური ლოგიკა. არ იფიქროთ, რომ იტალიელები ამის გამო არაპუნქტუალურები არიან, ეს უბრალოდ carpe diem-ის ფილოსოფიაა. ეს შესანიშნავი ლათინური გამონათქვამი ქართულად ითარგმნება, როგორც "დაიჭირე დღე" და არის ერთგვარი მოწოდება, რომ ყოველ დღე იცხოვრო სიამოვნებით, ყველაფერში ეძებო დადებითი ემოციები და უბრალოდ, დატკბე ცხოვრებით, რადგან არასოდეს იცი, რა იქნება ხვალ. მშვენიერი ცხოვრებისეული კრედოა და ღირს, სულ ცოტა, უქმეებზე მაინც მოირგო.

Sex and the City 2 - ლეგენდარული ბრენდის დასასრული?!

ისტორიას ახსოვს ქალები, რომლებმაც მოდა და მისდამი დამოკიდებულება შეცვალეს.

ისინი ათწლეულების და ხანდახან საუკუნეების განმავლობაშიც კი გვევლინებოდნენ სხვების მიბაძვის ობიექტებად: კლეოპატრა, რომელმაც ზოგადად ანტიკური სამყაროს სილამაზის სტანდარტები შეცვალა, ელიზაბეტ თიუდორი - თავისი ბიჭური ფიგურითა და მკვეთრი ფერის კაბებით, მარლენ დიტრიხი - მამაკაცურ კოსტიუმში გამოწყობილი, სიგარეტით ხელში და მაინც საოცრად ქალური, კოკო შანელი თავისი პატარა შავი კაბით, ოდრი ჰეპბერნი, მერლინ მონრო, ლედი დი...

ყველაფერი იყიდება: სიყვარული, ხელოვნება, პლანეტა დედამიწა, თქვენ, მე...

მინდა ცოტა რამ "99 ფრანკი"-ს ეკრანიზაციაზეც მოვყვე მათთვის, ვისაც ეს ფილმი ნანახი არ აქვს. ის ახალი არ არის, ეკრანებზე 2007 წელს გამოვიდა. ვფიქრობ, რომ ფილმი არის შესანიშნავი და არგუმენტებიც მაქვს ამის დასასაბუთებლად. ჯერ ერთი, იშვიათია, რომ ეკრანიზაციამ იმედი არ გაგვიცრუოს - წიგნი გაცილებით უკეთესია ხოლმე. ამ შემთხვევაში ფილმი წიგნს არ ჩამოუვარდება. მეორე და მთავარი - იან კუნენმა (ფილმის რეჟისორი) ზუსტად დაინახა და გადმოსცა ის, რაც წიგნში ყველაზე მნიშვნელოვანია - თვითირონია და პიროვნების ღირებულებების კრიზისი.

მთავარი სიუჟეტი, რა თქმა უნდა, ორიგინალურობით არ გამოირჩევა - ის, რომ რეკლამას დიდი გავლენა აქვს მომხმარებლის არჩევანზე და ამის გამო ხშირად უსარგებლო ნივთებს ვყიდულობთ, ახალი თემა არ არის. როგორც წიგნის, ასევე ფილმის მნიშვნელოვანი ღირსება მთავარი გმირის ანტიკონფორმიზმსა და ამბოხშია. ოქტავ პარანგო, რომელიც რეკლამის გენიოსია, შეუბრალებლად ახვევს თავს მასას თავის იდეებს, განსაზღვრავს მის სურვილებს მომავალი სეზონისთვის, აწყობს ორგიებს, იცვლის ქალებს... უცებ კი ფასეულობები ეცვლება - უყვარდება სოფი, ამასთან ხვდება, რომ "ყველაფერი წარმავალია და ყველაფერი იყიდება. ადამიანიც ერთი ჩვეულებრივი პროდუქტია ვარგისიანობის გარკვეული ვადით." ოქტავი ხვდება, რომ არ მოსწონს სამყარო, სადაც კაცობრიობამ სამომხმარებლო პროდუქციით ღმერთის შეცვლა მოინდომა, აღარ იღებს სიამოვნებას ადამიანების ზომბირებით და მერე ამ ზომბების გვერდით ცხოვრებით და იწყება... როგორ შეცვლის ოქტავი თავის ცხოვრებას, არ მოვყვები, მირჩევნია თავად უყუროთ ამ სახალისო ანტიუტოპიის დასასრულს, ისე კი, აღვნიშნავ, რომ ფილმი მსუბუქი და საინტერესო სანახავია. ეპიზოდებში თავად ფრედიც ჩნდება, მთავარ როლს კი არაჩვეულებრივად თამაშობს ჟან დიუჟარდენი. ვერც კი წარმომიდგენია, უკეთ ვინ შეიძლებოდა მორგებოდა ცინიკოსი პარიზელი დენდის ტიპაჟს.

მოკლედ, თუ ფილმი ჯერ ნანახი არ გაქვთ, ამ უიკენდზე ჩაუჯექით. ეს არ არის არც ჰოლივუდური მელოდრამა, არც მძიმე და ინტელექტუალური ევროპული კინოს შედევრი - უბრალოდ კარგი ფრანგული ფილმია, იუმორით, საინტერესო ეპიზოდებით, ბეგბედერისეული ხულიგნური სულით, გემოვნებიანი გროტესკით და საკმაოდ კარგი გამოხმაურებებით.

შეგიძიათ გადმოწეროთ აქედან: http://gol.ge/index.php?cat=movies&details=4197&order=1.1&search=99%20francs

Trailer: