Tbilisi Fashion Week fall 2012

გასულ წელს გოდფრი დინიმ მითხრა, მოდის კვირეულების გარეშე ცხოვრება არც ისე საინტერესო იქნებოდაო. მართლა არის ამ მოვლენაში რაღაც ისეთი, მე ვიტყოდი - magic, როცა ჩვენებიდან ჩვენებამდე უსაქმურობისგან შოურუმში ტრიალებ, ნაცნობ სახეებს ეძებ, ფოტოებს იღებ, მაგრამ მაინც მარტო ერთ რაღაცაზე ფიქრობ - როგორი იქნება შემდეგი კოლექცია. ეს კონდიცია რთული ასახსნელია. თუ მთელი წლის განმავლობაში შენი დღე დიზაინის სიახლეების კითხვით იწყება და საერთოდაც, ამ სფეროთი ცხოვრობ, ამ რამდენიმე დღის განმავლობაში ეს პერმანენტული მოლოდინის შეგრძნება მაინც განსხვავებულია.

გასული წლებისგან განსხვავებით, ვნახეთ არა ოცდაათამდე, არამედ 8-9 კოლექცია - იქიდან გამომდინარე, რომ საქართველოს მოდის კვირეული არ ჩატარდა და თბილისის კვირეულზეც ბევრმა დიზაინერმა კოლექცია არ აჩვენა. ეს ცოტა გულდასაწყვეტია - როცა რაღაც პერიოდის განმავლობაში ჩნდებიან შენთვის ფავორიტი დიზაინერები, ელოდები ახალ ნამუშევრებს, მაგრამ სტაბილურად ყველა სეზონზე მათი ჩვენება არ ხდება. 

წელსაც სიამოვნებით ვნახავდი გიორგი ქებურიას, გიორგი ამირეჯიბის, ნინო ჩუბინიშვილის კოლექციებს. ნინომ რამდენიმე თვის წინ მითხრა, რომ მოდის კვირეულმა ჩვენში მხოლოდ გასართობი ივენთის დანიშნულება შეიძინა. ვფიქრობ, მოდის სფეროს განვითარებისთვის კარგი ინფრასტრუქტურის გარდა სწორედ ესაა საჭირო - საზოგადოების სწორი დამოკიდებულება, ინტერესი თვითონ მოდის სფეროს და არა ივენთის მიმართ.

რადგან ვიცი, რა სირთულეებს აწყდება დიზაინერი საქართველოში (მარტო ფინანსებს და მასალას არ ვგულისხმობ, ნიკუშა გრიგორიანმა მომიყვა, როგორ გაუფუჭეს თითქმის მთელი კოლექცია მკერავებმა წინა კვირეულზე), კრიტიკის სურვილი ნაკლებად მაქვს. მხოლოდ ის მინდა, რომ კოლექციებში მეტად დავინახო რეალური განწყობები, რეალური შთაგონების წყარო. ჩვენს სივრცეში ძალიან საინტერესო რაღაცები ხდება და თუ ეს მოდაში აისახება, გაცილებით საინტერესო იქნება, ვიდრე, ვთქვათ, იაპონურ-აზიური თემატიკა, რომელიც ხშირადაა ჩვენი დიზაინერების ინსპირაცია. კიდევ ერთხელ გამახსენდა, გასულ შემოდგომაზე ვოგის რედაქტორმა, ნორა ბალდენვეგმა რაც მითხრა - ავთენტურობა თქვენი ძირითადი კოზირი შეიძლება იყოს, აქ რომ ჩამოვდივარ, მინდა ვნახო რაღაც ორიგინალური, მაგალითად, დაკავშირებული თქვენს ისტორიასთან, რასაც სხვაგან ვერ ვნახავო.

კვირეული ბუდა ბარის მიმდებარე ტერიტორიაზე გაიმართა. ბეტონის სივრცე ძალიან საინტერესოა, აუცილებლად მოვაწყობდი აქ ტექნო მუსიკის ივენთებს, ასეთ რაღაცებს რომ ვაკეთებდე.

ვიცი, რომ ცუდი ფოტოგრაფი ვარ, მაგრამ რაღაცებს მაინც გაგიზიარებთ -  იმას, რაც მომეწონა და რაც ქენონმა შეძლო დაეფიქსირებინა. btw მუდმივ კითხვაზე, რომელი ჯობია, ქენონი თუ ნიკონი, პასუხი ალბათ არის - ნიკონი :)

EKA BALANCHIVADZE

 მოდელი ცისფერ კაბაში ვის გაგონებთ? :)

მე ევა გრინს :)

..........................................................

AKA NANITASHVILI

აკა ნანიტაშვილმა ტრადიციას არ უღალატა - კოლექციაში ისევ აქვს მაისურები ფოტოს პრინტით. გასული სეზონისგან განსხვავებით, რეტრო განწყობა ნაკლებადაა, თუმცა მე ძალიან მომწონდა თვლების ჩარჩოში ჩასმული ფოტოები. ეს კოლექცია ძალიან  ფერადი და საზაფხულო გამოვიდა

LELA ELOSHVILI

ინფორმალის ყოფილმა წევრმა, ლელა ელოშვილმა საკუთარი კოლექცია გვაჩვენა. ესეც  საზაფხულო კოლექციაა ძალიან ლამაზ ფერებში, ზუსტად პასუხობს candy pastel-ის აქტუალურ ტენდენციას

....................................................

GEORGE SHAGHASHVILI

როგორც ყოველთვის, „ძალიან შავი“ კოლექციით წარსდგა პუბლიკის წინაშე. არის ორი რამ, რაც ყოველთვის მომწონდა გიორგის ჩვენებებზე - ის, რომ აქ სქესი თითქმის არ არსებობს, რაც ძალიან სექსუალურია. აქტუალურიც, რა თქმა უნდა. და მეორე, ჩვენებაზე მუსიკა ყოველთვის ძალიან ორგანულია და შეუძლია, კოლექციის ხასიათი გადმოგცეს.

ზოგადად, შაღაშვილს ბევრი სხვა ღირსება გააჩნია - თუნდაც ის, რომ კაცების ჩაცმულობაზეც ზრუნავს. 

His woman is so COOL!

.........................................................

BIBI BAKHTADZE

ფოტო: LIG Studio

ეს დიზაინერი გერმანიაში მოღვაწეობს, პირველად მქონდა მისი კოლექციის ნახვის შესაძლებლობა. 

ძალიან მომწონს კაბა ქვედა ფოტოზე - princess chic. ჩემი ბოლო სტატიაც ზუსტად ამ თემაზეა. როგორც ჩანს, ამ სეზონზე დიზაინერებმა გადაწყვიტეს, ისეთი კაბები შექმნან, როგორებზეც ყველა გოგონა ბავშვობაში ოცნებობს. გავიხსენოთ თუნდაც Valentino-ს SS 2012 კოლექცია.

კვირეული დათუნა სულიკაშვილის ჩვენებამ დაასრულა, რომელსაც, სამწუხაროდ, ვერ დავესწარი. კოლექციის ნახვის გარეშეც, ეს დიზაინერი კომპლიმენტებს იმსახურებს , რადგან შოუსთვის ყოველთვის ალტერნატიულ სივრცეს ეძებს - გასულ წელს ჩვენება აეროპორტის რკინიგზის რელსებზე მოაწყო, ახლა კი ტელევიზიის პავილიონში. მომწონს ეს მიდგომა, very Lagerfeld. იმედი მაქვს, მალე ქართველი გარეტ პიუც გამოჩნდება და რამე digital age-ის შესაფერისს შემოგვთავაზებს.

სანამ ალექსანდრე ბაგრატიონი სინანულს გამოთქვამს იმის გამო, რატომ არაა ბევრი თეთრი ნივთიერება ჩვენი მოდის კვირეულის შემადგენელი ნაწილი, მე უფრო მოკრძალებულ სურვილს დავწერ - მინდა, მომავალ სეზონზე გაზაფხულის კოლექციები ვნახო, პალტოების და ჩექმების გარეშე. უხერხულია, როცა ვოგის მწერალი გეკითხება, რატომ არის ზამთრის კვირეულზე ამდენი შიფონის კაბა და სანდლები, როცა ქვეყანაში ზამთარში მკაცრი კლიმატია და პასუხად შენ ცდილობ, გაიხსენო სტატია, რომელიც The Guardian-ში გლობალურ დათბობაზე წაიკითხე...

ოლივიე ზამი - მოდის სამყაროს ცუდი ბიჭი

აცვია, როგორც ყოველთვის - ჯინსის თეთრი შარვალი და ტყავის ქურთუკი. თმაც, ჩვეულებრივ, არც ისე დავარცხნილი აქვს. Purple Institute-ში, საკუთარ კაბინეტში ისეთი გამომეტყველებით შედის, თითქოს ახლახანს ალბერ კამიუსთან ხანგრძლივი საუბარი ჰქონდა.თუმცა, ვინც ოდნავ მაინც იცნობს, იცის, რომ მისი ოდნავ აპათიური სახე მხოლოდ ნიღაბია - ოლივიე ზამს ასეთს ვერაფრით უწოდებ. აპათიური პიროვნებისთვის ის ზედმეტად ბევრი რაღაცითაა დაინტერესებული და გატაცებული. გარდა იმისა, რომ მოდით და ხელოვნებით ცხოვრობს, უყვარს თავისი Honda 750 - მოტოციკლეტი, რომელიც ოცდახუთი წლის ასაკში იყიდა და დღესაც ატარებს, ცხოვრება არ შეუძლია სიგარისა და Dupont-ის ოქროს სანთებელის, ასევე ივ სენ ლორანის ტყავის ქურთუკის გარეშე. როდესაც სიტყვა ყველაზე მნიშვნელოვანსა და ღირებულზე ჩამოვარდება, აღარც თავისი ჰონდა ახსენდება და არც ხელოვნება და მოდა. "ქალი ერთადერთი მთავარი მიზეზია იმისთვის, რომ იცხოვრო", - ამბობს ზამი. ფლეიბოის იმიჯი უკვე დიდი ხანია მოირგო, ასე რომ, ამ სიტყვებით ვერავის გააკვირვებს, მოდის სამყაროშიც კი.

ოლივიე ზამი ჟურნალის Purple Fashion მთავარი რედაქტორია, რომელსაც მისივე დაარსებული Purple Institute გამოსცემს. ზამი ასევე ავტორია ბლოგის Purple Diary, რომელსაც 2009 წლიდან წერს. ეს ერთგვარი დღიურია, რომელიც ოლივიეს ცხოვრებას მისი გადაღებული ფოტოებით წარმოგვიდგენს. ოლივიე ზამი და მისი ბლოგი ერთი მთლიანის განუყოფელ ნაწილად მოიაზრება, ალბათ ამიტომ იყო, რომ ერთ-ერთმა სტილისტმა ის ერთხელ ცოცხალ ფეისბუქის გვერდს შეადარა.

Not yet bored. From Provence

Olivier and me. Kate Moss is reincarnated Me :)

ორი დღის წინ, როცა ღვინის ფესტივალზე წასასვლელად ვემზადებოდი, საინტერესო ამბები გავიგე. პირველი - ოლივიე ზამს და მე იდენტური იდეები გვაქვს მოდის და არტის შესახებ, ეს კი, ზოგადად, ძალიან სექსუალური ამბავია. საერთოდ, თუ აღმოვაჩენ, რომ მე და ოლივიეს ბავშვობაში ერთნაირი მულტფილმები გვიყვარდა, ესეც ძალიან სექსუალური იქნება (რაც მეეჭვება, იმიტომ, რომ მე Ну, Погоди!-ზე ვიყავი შეყვარებული, ოლივიეს კი არ მგონია მგელზე რამე სმენოდეს). უბრალოდ, ზამზე თუ ფიქრობ, პარალელურად სხეულში ოქსიტოცინი აქტიურდება, მიუხედავად იმისა, მოგწონს თუ არა ეს თმადაუვარცხნელი და გიჟი ფოტოგრაფი.

მეორე ის იყო, რომ მივხვდი, თურქული ყავა ირლანდიური ნაღების არომატით, რომელიც ჩემთვის რელიგიაა, დიდ სიამოვნებას აღარ მანიჭებს. ისევე, როგორც სხვა რელიგიები ჩემს ცხოვრებაში - გარეტ პიუს მოდის ჩვენებები, ჰომეროსი, Massive Attack-იც კი... ერთ ბიჭს ვიცნობ, რომელიც ყოველთვის ხელიდან წასული ჰედონისტი მეგონა, მაგრამ უკვე წლებია ლენინგრადს უსმენს. ასე რომ, იცოდეთ, ხელიდან წასული ისაა, ვისი სხეულის და ტვინის უჯრედები ზედმეტად მოკლე ხანში ეჩვევა სასიამოვნო გამღიზიანებლებს და მათზე ძალიან აღარ რეაგირებს. მგონი მზად ვარ ახლო აღმოსავლეთში ომის რეპორტიორადაც კი წავიდე, ოღონდ ახალი addiction-ით მიღებული ადრენალინი სისხლში კიდევ ვიგრძნო. 

რაც არასოდეს იცვლება - ის, რომ France freak-ის ბლოგს კითხულობთ. ყოველთვის მაინტერესებს გავსინჯო რაღაც ფრანგული, თუნდაც ეს საპონი იყოს. ამიტომ იყო, რომ  L'Occitane-ის მაღაზიას ვესტუმრე.

როგორ უნდა დახატო ჩიტის პორტრეტი

Kate Dardin, 'On The Wire'

მაშინ, როდესაც ყოველდღიური გრაფიკი გაჭირვებით გაძლევს იმის საშუალებასაც კი, რომელიმე გალერეას ახალი გამოფენის დასათვალიერებლად ესტუმრო ან თაროზე შემოდებული წიგნიდან რამდენიმე ფურცელი წაიკითხო, ხანდახან ისეც ხდება, რომ ცოტაოდენი დრო მოულოდნელად თავისუფლდება. ის არც ლიტერატურას გაწვდება და ესეცაა, რომ ასეთ მომენტში რაღაც ისეთის გაკეთების სურვილი ჩნდება, რაზეც სულაც არ ფიქრობდი. უფრო სწორად, სადღაც გაიგონე ამის შესახებ და მეხსიერებაში ჩაგრჩა, რომ მსგავსი რამ არასოდეს გამოგიცდია.

ამიტომ იყო, რომ ახლახანს, როცა ამინდი ამისთვის საკმარისად თბილი მომეჩვენა, გადავწყვიტე სულ ცოტა ხნით მოყვარული ორნიტოლოგის ამპლუა მომერგო. Birdwatching-ის ფენომენმა ჩემი ყურადღება მაშინ მიიქცია, როდესაც გავიგე, რომ დღეს მსოფლიოში ერთ-ერთი პოპულარული და მოდური გასართობი ყოფილა. იმდენად, რომ ტურისტული ფირმები საგანგებო მარშრუტებს ადგენენ, იშვიათი ჯიშის ჩიტების ნახვის მიზნით. იშვიათზე პრეტენზია არ მქონდა, ამიტომ მეგობარს ძველი ბინოკლი გამოვართვი და უახლოეს პარკში გავეშურე, ჩიტებზე გამოცდილი დამკვირვებლის გამომეტყველებით. ეს უკანასკნელი დროებითი იყო, რადგან გამოცდილების არქონამ თავისი საქმე გააკეთა - ჩიტები თითქმის არ მინახავს, თუ რამდენიმე მობუზულ არსებას არ ჩავთვლით. როგორც ჩანს, თბილი ქვეყნებიდან მოფრენილებმა, ამინდი მაინც არასაკმარისად მზიანად მიიჩნიეს იმისთვის, რომ გამოჩენილიყვნენ.

Fille Fatale ანუ არასაბავშვო თამაშები

რო­ცა ექ­ვსი წლის ვართ, ყვე­ლა­ზე სა­ინ­ტე­რე­სოდ ის თა­მა­შე­ბი გვეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ­ლე­ბიც ტა­ბუს უკავ­შირ­დე­ბა. მა­გა­ლი­თად, ასეთს – შევ­ძვრეთ დე­დის გარ­დე­რობ­ში, ჩა­ვიც­ვათ ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი სა­მო­სი, ტუ­ჩე­ბი ალის­ფე­რი პო­მა­დით მო­ვით­ხუპ­ნოთ, მოკ­ლედ, fille fatale გავ­ხდეთ. კა­რინ რო­იტ­ფელ­დმა (ფრან­გუ­ლი Vogue-ის ყო­ფი­ლი რე­დაქ­ტო­რი), თა­ნამ­დე­ბო­ბი­დან წას­ვლამ­დე CADEAUX-ის ფო­ტო­სე­სი­ის სა­ხით, ერ­თი შე­ხედ­ვით, ამ­გვა­რი თა­მა­შის ამ­სახ­ვე­ლი მა­სა­ლა დაგ­ვი­ტო­ვა. პა­ტა­რა ბავ­შვე­ბი ლე­ო­პარ­დის პრინ­ტი­ან ხა­ლა­თებ­ში, თვა­ლის­მომ­ჭრე­ლი მა­კი­ა­ჟით თით­ქოს აღარ არის სენ­სა­ცი­უ­რი სა­ნა­ხა­ო­ბა. მაგ­რამ შემ­დეგ ვაკ­ვირ­დე­ბით ვეფ­ხვის ბეწ­ვზე წა­მო­წო­ლილ ექ­ვსი­ო­დე წლის გო­გო­ნას, თვალ­ში გვხვდე­ბა თხუთ­მე­ტი სან­ტი­მეტ­რის ქუს­ლი­ა­ნი ფეხ­საც­მე­ლი და სექ­სუ­ა­ლუ­რი მზე­რა და ვიწ­ყებთ ფიქრს – ეს თა­მა­შია თუ ახა­ლი თა­ო­ბის რე­ა­ლუ­რი სა­ხე? ხომ არ უნ­და არ­სე­ბობ­დეს ასა­კობ­რი­ვი ზღვა­რი ისე­თი ჟურ­ნა­ლის წა­სა­კით­ხად, რო­გო­რიც Vogue-ია? ან იქ­ნებ, უბ­რა­ლოდ, რო­იტ­ფელ­დის უწ­ყი­ნა­რი მცდე­ლო­ბაა, პა­ტა­რე­ბი ნამ­დვილ მან­დი­ლოს­ნებს და­ამ­სგავ­სოს?

„ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თით ად­რე უნ­და ავ­დგე დი­ლას და ვი­ვარ­ჯი­შო – რი­სი გა­კე­თე­ბა შე­იძ­ლე­ბა და რი­სი არა, რომ ნამ­დვი­ლი მან­დი­ლო­სა­ნი გავ­ხდე, თუ მე­კობ­რე­ო­ბა გა­და­ვი­ფიქ­რე”, – თქვა ერ­თხელ პე­პი გრძე­ლი­წინ­დამ. საბ­რა­ლო – ის ხომ არა­სო­დეს გა­მო­ირ­ჩე­ო­და კარ­გი ჩაც­მუ­ლო­ბი­თა და ქცე­ვე­ბით. ამის გა­მო უფ­რო­სე­ბის­გან მუ­დამ საყ­ვე­დურს იღებ­და. ეს უფ­რო­სე­ბი კი, რო­გორც ან­ტუ­ან სენტ-ეკ­ზი­უ­პე­რი ამ­ბობს თა­ვის ცნო­ბილ წიგ­ნში, ძა­ლი­ან უც­ნა­უ­რი ხალ­ხია. ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ ყო­ველ­თვის ცდი­ლო­ბენ, ბავ­შვე­ბი მათ და­ემ­სგავ­სონ. აბა, რა წე­სია, გეც­ვას ხუ­თი ზო­მით დი­დი ფეხ­საც­მე­ლი, ან სხვა­დას­ხვა ფე­რის წინ­დე­ბი, აწარ­მოო თეთ­რი და ალის­ფე­რი ვარ­დე­ბის ომი ბი­ჭებ­თან ერ­თად, ტა­ლახ­ში ირ­ბი­ნო და ხის ფუ­ღუ­რო­ში იძ­რო­მი­ა­ლო?

Tout est french in my room

Tout

est francais

dans ma chambre

ტეისკენსის თეორია

"თავისუფლება - ეს ორი კატეგორიის დიალექტიკაა, შესაძლებლისა და აუცილებლის. ჩემი მე - ეს თავისუფლებაა", - ამბობდა ორი საუკუნის წინ ცნობილი დანიელი ფილოსოფოსი, სიორენ კირკეგორი. ადამიანთა ნაწილისთვის, შესაძლოა, არ იყოს მარტივი გასაგები მისი ეგზისტენციალური აზრები, თუმცა, შესაძლოა, ეს არც არის ის, რისი გაცნობიერებაც გონებით არის აუცილებელი. როდესაც თავისუფლების მოთხოვნილება გიჩნდება, ქვეცნობიერად ხომ სწორედ ამის გაკეთებას იწყებ - ცდილობ შესაძლებელი და აუცილებელი ერთმანეთს დაუკავშირო.

შვიდი წლის ასაკში ბელგიელმა ოლივიე ტეისკენსმა ზუსტად გააცნობიერა თავისუფლების წყურვილი, როდესაც გადაწყვიტა, რომ ოტ კუტიურის შექმნა უნდოდა. კოსტიუმების ხატვა კიდევ უფრო ადრე დაიწყო, თან გული წყდებოდა, რომ არ შეეძლო ყოფილიყო გოგონა, რომლებიც პრინცესები არიან და ლამაზ კაბებს ატარებენ. "როდესაც სხვა ბიჭები მთვარეზე გაფრენასა ან ექიმად გახდომაზე ოცნებობდნენ, მე დიზაინერობა მინდოდა". დღეს ამბობს, რომ საკუთარ თავში ქალური საწყისის ძიება ძალიან ეხმარება კოლექციების შექმნაში. ამის გარეშე, - ფიქრობს ოლივიე, ვერ გაიგებ მდედრობითი სქესის წარმომადგენლების ნამდვილ სურვილებს.

1995 წელს ტეისკენსმა მოდის დიზაინის შესწავლა დაიწყო ბრიუსელის École Nationale Supérieure des Arts Visuels de la Cambre- ში, თუმცა სულ რაღაც ოცი წლის ასაკში აქ სიარულს თავი დაანება. მიზეზი მარტივი იყო - შესაძლებლისა და აუცილებლის ერთმანეთთან დაკავშირება. ტეისკენსს აღარ შეეძლო ლოდინი. უნდოდა, რაც შეიძლება მალე მოეხდინა საკუთარი თავის რეალიზება და ამიტომ ბრენდის შექმნა გადაწყვიტა. მისი პირველი ნამუშევრები ექსტრავაგანტური იყო, გოთური ელემენტებით და კრიტიკოსების მოწონებასაც იმსახურებდა, თუმცა სამწუხაროდ ეს არ აისახებოდა ინვესტორების სიმრავლეზე. ამიტომ, ფინანსური მხარდაჭერის არარსებობის გამო, ახალგაზრდა დიზაინერი იძულებული გახდა გაეუქმებინა თავისი ბრენდი, რის შემდეგაც თეატრის კოსტიუმების შექმნა დაიწყო.

ისეთი ავტორიტეტული ჟურნალი, როგორიცაა Harper"s Bazaar, ოლივიე ტეისკენსისთვის საქებარ სიტყვებს არ იშურებდა, ჰოლივუდის ვარსკვლავები ვოგის ყდებზე დიზაინერის სამოსში ჩაცმულები ჩნდებოდნენ. მიუხედავად ყველაფრისა, მის ნამდვილ წარმატებას მადონას სახელი უკავშირდება - ოლივიე ერთ დღეში გახდა პოპულარული, როდესაც ის ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიალზე მის კაბა-პალტოში გამოწყობილი გამოცხადდა.

As transient things are

Be in me as the eternal moods  of the bleak wind, and not  As transient things are—  gaiety of flowers.

Versace for H&M

გაათენებდით ღამეს ტანსაცმლის მაღაზიის წინ, გრძელ რიგში იმისათვის, რომ რომელიმე დიზაინერის კოლექციიდან ერთი ნივთი შეგეძინათ? ნამდვილ fashionista-ს ამ კითხვაზე ალბათ ნაკლებად გაახსენდება ის, რომ ღამით გარეთ უკვე გვარიანად ცივა. პასუხი ნამდვილად დადებითი ექნება, მხოლოდ ჯერ კითხვაზე კითხვით გვიპასუხებს - რომელი დიზაინერის კოლექციიდან?

ასეთ შემთხვევაში ყველა ჩვენგანს ალბათ სხვადასხვა დიზაინერი გაახსენდება. ვიღაცას დაიან ფონ ფურსტენბერგი მოსწონს, სხვას - ლანვანისა და ჟივანშის დახვეწილი სტილი, პირადად მე ამ სეზონზე DKNY-ის კოლექციაზეც არ ვიტყოდი უარს - მოთმინებით გავატარებდი ზამთრის გრძელ ღამეს ყინვაში, მაღაზიის ვიტრინაზე ცხვირმიჭყლეტილი. არა, აბა რა სისულელეებს ვწერ. ამისთვის უფრო უმტკივნეული და ნაკლებად ყინვიანი გამოსავალი არსებობს - ინტერნეტ-მაღაზიები და ერთგული მასტერქარდი. თუმცა, როდესაც საქმე ისეთ კოლაბორაციას ეხება, როგორიც დონატელა ვერსაჩესა და შვედურ გიგანტის, H&M-ის მაღაზიათა ქსელის თანამშრომლობაა, ათასობით ადამიანი კარგავს საღად აზროვნების უნარს და სიცივეში, კილომეტრიან რიგში დგება, რომ ცნობილი დიზაინერის სამოსი H&M-ის დემოკრატიულ ფასებში შეიძინოს.

არც ისე დიდი ხანია, რაც Versace for H&M-ის ლიმიტირებული კოლექცია მთელი მსოფლიოს მასშტაბით გაყიდვაში გამოვიდა. ნოემბრის შუა რიცხვებიდან ვერსაჩეს ხელმოკლე (და არა მხოლოდ ხელმოკლე) თაყვანისმცემლებს ნამდვილი ისტერია დაეწყოთ. ეს ამბავი დაახლოებით იმას ჰგავს, რაც გასულ წელს ლანვანთან თანამშრომლობას მოჰყვა - ყველა ბეჭდურ თუ ინტერნეტის გამოცემაში, ბლოგებზე, ფორუმებზე ეს კოლექცია განიხილება. ოქტომბრის ბოლოს ორიოდე სიტყვა ამასთან დაკავშირებით მეც დავწერე, როდესაც მოდურ კოლაბორაციებზე ვსაუბრობდი. მაშინ ჯერ კიდევ სარეკლამო კამპანიით იყო შესაძლებელი ახალ კოლექციაზე მსჯელობა. ები ლი ქერშოუს ჩაცმულობის მიხედვით, ასევე იმ ფილმის, რომელშიც ანა დელო რუსომ მიიღო მონაწილეობა, ამ თანამშრომლობაზე მხოლოდ სასიამოვნო ემოციები მიჩნდებოდა.

ახლა, როდესაც კოლექციის თითოეული ნივთი თავისუფლად შეიძლება ვნახოთ კომპანიის და კიდევ ათასობით სხვა ვებ-გვერდზე, პირველი აზრი, რომელიც შეიძლება ზოგიერთ ჩვენგანს გაუჩნდეს, ისაა, რომ არა მხოლოდ ღამის სიცივეში, გრძელ რიგში დგომა თბილ მზიან დღესაც კი არ ღირს. ეს მაშინ, თუ რაციონალური აზროვნების ძალა შეგრჩა. არადა, ეს ხომ თითქმის შეუძლებელია, როდესაც ვერსაჩეს სახელი გესმის. ალბათ სწორედ ამით იყო განპირობებული თვალუწვდენელი რიგები H&M-ის მაღაზიებთან. როგორც The Guardian წერდა, ლონდონში რიგის სიგრძე ბითლომანიის ასოციაციებს იწვევდა. პოპ-კულტურის ფენომენის მნიშვნელობა სწორედ რიგის სიგრძით უნდა განსაზღვროო, ამბობდა ავტორი. როდესაც პირველ მყიდველებს თავად დონატელა ვერსაჩე იღებს, ამ ფენომენმა გაურკვეველი სახეც შეიძლება მიიღოს - ვერ გადაწყვიტო, რომელი უფრო გინდა, ცნობილ დიზაინერთან ფოტოს გადაღება თუ მოდური სამოსის შეძენა.